جنبش

جنبش فرمالیسم روسی که به سال 1914 نخستین نشانه هایش آشکار شد،در آخرین سال دهه 1920 در پی حمله رژیم استالینی از هم پاشید.اما در همین فاصله کوتاه به یکی از مهم ترین آیین های اندیشه گرای سده تبدیل شد.نقد ادبی سده نوزدهم روسیه بیشتر در خدمت جنبش آزاد اندیشی و تا حدودی  سوسیال دمکراسی  بود وتمامی  منتقدین روس  نقد را برای روشنگری "مبانی سیاسی و اخلاقی"طرح می کردندکسانی چون  آپولون گریگوریف(سیاسی)  و  لئو تولستوی(اخلاقی).

تنها در دهه 1890 دیمیتری مرژوفسکی و ولادیمیر بریوسف تاکید کرده بودند که نقد هنری پیش از هرچیز باید در چهارچوب اصول زیبایی شناسیک انجام گیرد.

 دو اندیشگر دیگر در بررسی ریشه های جنبش فرمالیست حائز اهمیت هستند : الکساندر پوتپ نیا و الکساندر _ وسلوفسکی .

پوتپ نیا از اهمیت رهایی واژگان از سلطه عقاید یاد کرد  وی  ارزش شاعرانه و ادبی زبان را دردر حکم نمادگرایی زبان دانست.

وسلوفسکی به ویژه دیدگاه فرمالیست ها را در باره تاریخ ادبی شکل داد و پژوهش هایش در مورد فولکلور تاثیر زیادی بر روش کار فرمالیست ها به ویژه پروپ گذاشت.

( لطفا پست  رادیکال را در قسمت نظرات مطالعه فرمایید )